Dungeon Maker opiera się na makabrycznie prostym, a przy tym nieźle absurdalnym pomyśle. Oto mamy miasteczko, jak wiele innych. Oraz burmistrza, który chce za wszelką cenę ściągnąć do naszych włości turystów. Przy okazji pod nogami plącze mu się chłoptaś, który szuka pracy, bo właśnie osiągnął ku temu odpowiedni wiek. Nasz bohater przypadkiem znajduje magiczną łopatę, dzięki której jest w stanie tworzyć w pobliskich jaskiniach podziemia. I to nie byle jakie! Tu też zaczyna się akcja gry, zaś naszym zadaniem będzie kreacja co ciekawszych lochów i kazamatów, które - w założeniu - mają uczynić nasze miasteczko równie atrakcyjnym co Tristram. Jak to w praktyce wychodzi? Wszyscy mogą się domyślić.

Podstawą w Dungeon Maker jest nasza wioska. To tutaj podleczymy się po ciężkim dniu pracy w lochach. Znajdziemy też sklep, gdzie pozbędziemy się ton żelastwa uzbieranego podczas walk. Co więcej, mamy na wyposażeniu naszego niby-Tristram także i miejsce, gdzie kupujemy "meble" do naszego podziemia. Brzmi idiotycznie? O, wbrew pozorom, to podstawa egzystencji potworów w naszym małym, śmierdzącym zakątku Zła.

Poza tym, jest jeszcze burmistrz, który zleca misje, wiecznie głodny facet ze sklepu z magią oraz nasza własna chatka, gdzie będziemy przygotowywać posiłki z różnych potworzych ingrediencji. Co ciekawe, w grze nie występuje poziom doświadczenia jako taki. Możemy i cały dzień czasu rzeczywistego spędzić w podziemiu, walcząc z dziesiątkami potworów. Nic nam to nie da, bowiem nasze statystyki podnosimy tylko przez zjadanie posiłków każdego wieczora. Trzeba przy tym umiejętnie planować dalszy rozwój naszego awatara, albowiem często przypłacimy pomyłkę... Nie tyle zaczynaniem gry od początku, co dość sporymi problemami.

Nasz bohater, a także jego późniejsi poplecznicy, jest określony kilkoma statystykami. Punkty życia, magii, siła, zręczność, wytrzymałość i inne tego typu cuda. Każdą cechę rozwijamy poprzez zjedzenie resztek jakiegoś potwora, tudzież warzywek. Przypomina to nieco koncept z gier Roguelike, gdzie panowała zasada "jesteś tym, co jesz".

Gdy zaś już się wyekwipujemy w podstawowy osprzęt, zakupimy jakieś pokoje, czas ruszyć do podziemi. I tu rozpoczyna się gra właściwa. Każda plansza jest podzielona na kilkadziesiąt kwadratów. Za pomocą magicznej łopaty (mamy określoną ilość użyć, wzrastającą wraz z poziomem łopaty - jakkolwiek kretyńsko by to nie zabrzmiało) kopiemy korytarze. Te następnie zapełniamy pokojami. Początkowo mamy dostęp do podstawowych pomieszczeń, czyli łóżek, śmietników itp., ale szybko ten wybór zostaje rozszerzony o ogrody, paleniska, cieki wodne czy ołtarzyki Zła. Do każdego pokoju jest przypisana konkretna gromada potworków. Zatem w takim klasycznym pokoju napotkamy zarówno Crowbaty, jak i czasem Gobliny czy Pigboary. Ale już na następnym poziomie podziemi znajdą się tam Hobgobliny czy inne stworzenia. Warto zatem stawiać takie same pokoje na różnych głębokościach lochów, gdyż sprawia to, że mamy więcej różnorakich "zwierzątek" do eksterminacji. A przy tym i większą szansę na konkretne przedmioty czy żarcie, które z nich wypada.

Sama mechanika walki jest dość prosta i odbywa się w turach. Przypomina przy tym nieco z jednej strony japońskie RPG, a z drugiej - stare dungeon crawlery na PC. O ile cała gra ukazana jest z lotu ptaka, to sama walka jest już w konwencji FPP. Podczas potyczki możemy wybrać zarówno atak, jak i użycie przedmiotu, rzucenie czaru czy ucieczkę. Ot, standard. Ale jak bawi! Jeśli ktoś lubi japońskie RPG, będzie w siódmym niebie. Potworki narysowane są bardzo ładnie, z czymś na kształt cell-shadingu. Tak samo prezentują się wnętrza. Wszystko jest schludne, czytelne, nawet niepełnosprytni się połapią, o co chodzi.

Dodatkową ciekawostką jest, przetłumaczony przeze mnie luźno - glut. Chodzi oczywiście o słowo "slime", ale do naszego pomagiera leksem "glut" pasuje znacznie bardziej. I oddaje przy okazji stan rzeczy. Otóż nasz glut może przejmować zdolności zabitych potworów. Składa się ów glut z głowy, ramienia, korpusu oraz nóg. To cztery sloty, w które możemy "wkładać" części ciał potworów. W efekcie podnosimy glutowi statystyki. To niewielki dodatek do całokształtu rozgrywki, ale bardzo miły i użyteczny. Czasem trzeba poświęcić coś za coś, by nasz glut na ten przykład nauczył się magii. Albo zaczął korzystać z nowych rodzajów broni.